Agim Rada, një skulpturë monumentale në Shkodër para Katedrales

kisha-katolike-shkoder-shtatorja-1

Skulptori i talentuar Agim Rada ka përfunduar një nga kryeveprat e tij, një skulpture monumentale të një prifti katolik me pranga në duar duke iu lutur Zotit.

Skulptura është vendosur ne oborrin e Katedrales së Shkodrës, “Shën Shtjefni”.

Krahas drejtuesve të kishës katolike Shkodër, autoriteteve vendore etj, e pranishme në ceremoninë e përurimit ishte edhe ministrja e Kulturës, Mirela Kumbaro.

“Unë vij nga Tirana, ku kemi inauguruar një çast tjetër të rëndësishëm në bulevardin “Dëshmorët e Kombit”, në atë bulevard që mban emra dëshmorësh dhe dëshmorët nuk janë vetëm ata që kanë rënë me armë në dorë, por janë dëshmorë edhe ata që janë rënë para armëve”, tha Kumbaro.

Duke falënderuar autorin e kësaj vepre Agim Rada, drejtuesi i kishës katolike të Shkodrës, Arqipeshkvi Metropolitan i Shkodër-Pult, Imzot Angelo Massafra, njëkohësisht edhe kryetar i Konferencës Ipeshkvnore Shqiptare, u shpreh se me praninë e kësaj shtatoreje në mjediset e katedrales së Shkodrës, brezat e ardhshëm do të kenë mundësinë të njihen edhe më tepër me vuajtjet që ka kaluar kleri katolik gjatë periudhës së mëparshme, por që siç e shpreh edhe vetë vepra, e cila është e vendosur me sytë e drejtuar nga qielli, tregon më së miri pamposhtmërinë e këtyre martirëve përballë atij regjimi.

…read more

Shef, ku i ke numrat?

Imer_Mushkolaj_990815

Nga Imer Mushkolaj

“Shefi i shefave” nuk u shfaq të enjten para gazetarëve. Nuk kishte ç’të thoshte. Ose për herë të parë i vinte turp të fliste. Kolegët e tij nga partia ishin në zi, pasi nuk kishin arritur ta zgjedhin Arsim Bajramin kryeparlamentar. Më në fund ishin bindur, ndonëse të tillë kishin qenë edhe më parë, se vërtet nuk i kanë numrat në Kuvend.

Besimin e verbër se mund të ndodhë mrekullia dhe Bajrami do të ulej në karrigen e të parit të Kuvendit, deputetëve dhe sipmpatizantëve të PDK’së mund t’ua ketë ushqyer “shefi i shefave”, Adem Grabovci, me deklaratat e tij se numrat nuk i kishin problem. Për njëqind ditë me radhë, ai kishte vazhduar ta përsërisë këtë refren bajat, ndërkohë që me të gjitha mjetet në dispozicion po bëhej çmos që të siguroheshin vota.

Protagonisti i aferës “Pronto” kishte marrë detyrë të vështirë mbi vete – kultivmin e propagandës për njëqind ditë, ndonëse për veprimtari të tillë ishte shquar edhe gjatë gjithë viteve të partisë së tij në pushtet.

Partia e tij për tetë vjet ka kapur shtetin, duke e shndërruar gjithçka në përmbushje interesash e plotësim dëshirash personale e grupore. Me të njëjtën logjikë, për njëqind ditë PDK kapi Kuvendin, mbajti peng institucionet, duke pritur që t’i bëjë numrat – duke shpresuar që ndonjëri nga deputetët e partive të tjera do të shantazhohej e do t’i bashkohej. Por “shefi i shefave” dhe partia e tij ishin gënjyer keq kësaj here.

Në përpjekjen e fundit dëshpëruese, ata propozuan Arsim Bajramin kandidat për kryeparlamentar. Profesori dështoi keq. Aq keq sa vështirë se mund t’ia falë partisë turpin që ia gatoi.

Dhe, pas dështimit lapidar, një pyetje e thjeshtë duhet t’i bëhet Adem Grabovcit dhe PDK’së: ku mbetën numrat e premtuar? Pse nuk zgjodhët kryeparlamentarin, nëse i keni pasur numrat? Pse e mbajtët peng konstituimin e legjislativit, kur e kishit të qartë qysh në fillim se ishit keq me vota? Apo, shpresonit se do t’ju kenë sukses metodat e presionit, shantazhit e blerjes së votave?

* * *

Seanca e së enjtes vërtetoi se PDK nuk i ka numrat për zgjedhjen e kryeparlamentarit, rrjedhimisht as për krijimin e qeverisë.

E kuptoj, nuk është e lehtë, është e dhimbshme, shumë e dhimbshme për këtë parti që, pavarësisht se ka dalë e para në zgjedhje, askush të mos pranojë të bashkëpunojë me të në krijimin e institucioneve.

Është turpëruese për zyrtarët e kësaj partie që, pavarësisht se kanë fituar zgjedhjet, askush nga blloku të mos pranojë as të ulet për kafe me ta, e lëre më të bisedojë për zgjidhjen e ngërçit politik. Për gjithë këtë bllokadë, fajin nuk duhet kërkuar tek askush tjetër, por veç te PDK’ja.

Sepse, gjatë gjithë viteve të qeverisjes, kjo parti ka treguar një arrogancë të paparë karshi subjekteve tjera politike, duke i vënë në lojë dhe në situata të sikletshme.

Sepse, gjatë gjithë viteve të qeverisjes, kjo parti ka funksionuar me logjikën e shefave dhe “shefave të shefave”, duke kapur çdo institucion e segment të jetës në Kosovë.

Sepse, gjatë gjithë tetë viteve në pushtet, kjo parti ka keqqeverisur dhe është kthyer në parti-shtet, që ka bërë çfarë ka dashur e ka vepruar si ka dashur, pa e pasur frikën e ndëshkimit.

Tash, jo rastësisht, ka ardhur në situatë aq të vështirë, sa që nuk po mund të besojë se qeverisja e saj ka prodhuar një realitet të hidhur – aq të hidhur sa vështirë edhe kapërdihet.

* * *

Në vend se të dezinformojë se i ka numrat, PDK do të duhej të ndërtonte një “exit strategji”, për t’u tërhequr ngadalë nga kjo situatë, duke ua lënë zgjidhjen akterëve të tjerë politikë. Janë të njohura gjithandej raste të tërheqjes nga synimi për t’i krijuar institucionet, i partive fituese në zgjedhje, por që nuk kanë mundur t’i sigurojnë numrat e mjaftueshëm.

PDK do të bënte mirë që të vepronte pikërisht kështu por, duke pasur parasysh profilin dhe mënyrën e funksionimit të kësaj partite, një gjë e tillë as që mund të mendohet.

Të premten, zyrtarë të partisë thanë se nuk e kanë ndërmend të bëjnë kompromis me vullnetin e qytetarëve. Në situata të tjera, si në zgjedhjet e vitit 2010, vullneti i qytetarëve u shkel e përmbys, me vjedhjen industriale të votave. Ato zgjedhje prodhuan keqqeverisje, keqpërdorime, korrupsion, papërgjegjësi e arrogancë. Ato zgjedhje sollën në krye të vendit një mënyrë qeverisjeje, që shumica dëshiron të mos vazhdojë më.

Në vend se të propagandojë se votat nuk i kanë problem, “shefi i shefave” dhe partia e tij është mirë që të tërhiqen nga përpjekja dëshpëruese për të vazhduar kapjen e shtetit. Në këtë mënyrë do t’i ndihmonin edhe vetes, por më së shumti vendit e qytetarëve.

E di, është e vështirë të hiqet dorë nga gjithë përfitimet e privilegjet, është e dhimbshme të hiqet dorë nga pronësia mbi shtetin, por shumë më e dhimbshme është që qytetarët e këtij vendi të vuajnë edhe për katër vjet qeverisjen autoritare e të papërgjegjshme të partisë së “shefit të shefave”.

Më mirë një fund i dhimbshëm, se një dhimbje pa fund. Apo jo, shef?

…read more

Lufta, besimi fetar dhe Lindja e Afërme

mideast

Nga Alain Frachon, Le Monde

Lule në pushkë, fjalim i pakundërshtueshëm luftarak, një koalicion amerikano-evropian – nuk do ua “përdredhë qafën” xhihadistëvë të Shtetit Islamik (EI). “Ne do t’i mundim ata”, bëri thirrje Barack Obama; po të njëjtën gjë tha dhe presidenti francez, François Hollande gjatë vizitës së tij në Irak. Ambicia është e shëndetshme. Nuk jemi të sigurt që ajo është realiste: a mundet ta shpërbëjmë xhihadizmin nën një qilim bombash?

Koalicioni kundra shtetit islamik lindi në Newport, në Samitin e fundit të NATO-s. Përveç Shteteve të Bashkuara, ai mbledh nëntë antarë të tjerë të organizatës, nga të cilat fuqitë ushtarake kryesore evropiane dhe Turqia. Samiti bëri një diagnostikim të saktë: “Ka një unanimitet kur themi se Shteti Islamik është një kërcënim sinjifikativ dhe se ne duhet të veprojmë”.

Koalicioni ka fiksuar një objektiv: “Ne do ta dobësojmë dhe në fund do ta shkatërrojmë Shtetin Islamik (…) siç e bëmë me Al-Qaidan”.
Nuk është kjo ajo që duhet thënë. E para, Al-Qaida nuk është shkatërruar. Organizata e Osama Bin Ladenit ndoshta është shpërbërë në Afganistan dhe në Pakistan, por Al-Qaida mbahet mirë në Afrikën e Lindjes në Sahel, dhe aty-këtu në botën arabe.

Ajo është shfaqur përsëri me emërtime të ndryshme në Jemen, në Siri dhe në Irak – dhe të mos harrojmë se Shteti Islamik që është vendosur nga njëra anë në tjetrën të kufirit siriano-iraken, është një pasardhës i familjes.
Familjar me luftën guerrile, Gérard Chaliand vëzhgon: “Duke dashur të krijoj një kalifat të ngarkuar për administrimin e një territori, xhihadistët e Shtetit Islamik janë bërë të pambrojtur”. Ata nuk janë në luftën e lëvizjes, ata ofrojnë shënjestra të qarta.
Për më tepër, nuk është në fuqinë e një fushate ajrore perëndimore, edhe të mbështetur në tokë, që t’i shkohet në fund asaj që përfaqëson Shteti Islamik. Fitorja e vërtetë mbi xhihadizmin është vetëm kulturore, apo ideologjike. Ajo mund të vijë vetëm nga bota arabo-islamike, jo nga një fluturim raketash amerikano-evropiane.

Xhihadizmin mund ta dobësojmë me armët, por ai do të rishfaqet, nën një formë apo tjetër, siç e tregojnë rizgjimet e njëpasnjëshëm të Al-Qaidas.
Vija e vëtetë e frontit kalon në koka: “Bota arabe është një botë në krizë, fatkeqe në luftë ndaj vetvehtes”, dhe si tregtarë fantazish, “islamistët i propozojnë asaj një të kaluar pushtuese, të shkëlqyer, por të mitizuar”, shpjegon historiani Elie Barnavi.

Shteti Islamik është shprehja e fundit e kësaj lufte të dyfishtë, civile dhe fetare, që po shkatërron zonën arabo-islamike: sunitët kundra shiitëve, revolucionarët kundra të moderuarve. Shteti islamik i josh të rinjtë myslimanë me dhjetëra mijëra, sepse është një shtet totalitar, ai premton “gjithshka mbi tokë”. Dhe përtej saj.

Kjo ndërhyrje e shenjtë në fushën e betejës është në zemër të librit të fundit të Barnavit, i titulluar: “Dhjetë teza mbi luftën” (Flammarion, 139 faqe). Luftën aktuale dhe luftën fetare, autori i njeh mirë.

Oficer izraelit në forcat parashutiste, dy herë të paktën ai ka rrokur armët për vendin e tij. Historian, specialist i luftërave fetare europiane të shekujve XVI dhe XVII, ai zbërthen shumë mirë këtë “ndikim të purifikimit dhe të ngjarjeve”, gjithmonë për më të keqen.
Ish ambasador i Izraelit në Paris, Barnavi përzien kujtimet e tij të ushtarit qytetar me kulturën e tij të gjerë, të historianit të Evropës, së djeshme dhe të sotme, për të “reflektuar në evolucionin e luftës moderne dhe bashkëkohore.
Me stil të shkëlqyer, të lehtë, me “tezat” e tij, ai kalon nga kultura e luftës në pacifizëm, nga marrëdhëniet midis moralit dhe dhunës, në mënyrën që do kishte Evropa bashkëkohore për të dëbuar luftën nga horizonti i saj.
Izraeli nuk është kursyer. Konflikti izraelo – palestinez “është një konflikt kombëtar që degjeneron në luftë fetare”, shkruan ai.

Tek palestinezët Hamasi mishëron islamizmin. Tek izraelitët, afirmohet gjithnjë e më tepër një sionizëm i ri fetar mesianik. “Fuqia në rritje e dy fondamentalizmave nga të dy anët e barrikadës të lindjes së afërme, vazhdon Barnavi, na ka shpënë në luftërat fetare evropiane të gjysmës së dytë të shekullit të XVI dhe të gjysmës së parë të shekullit të XVII”.
Dy lëvizje kombëtare mund të arrijnë në një rregullim me anë të kompromisit, shprehet ai. Në të kundërt, “në se i lejmë të bëjnë të marrët e Zotit, asnjë kompromis nuk është i mundshëm”.

Konkluzioni: “Rezultati i procesit tonë pambarim të paqes nuk varet shumë nga negociata midis izraelitëve dhe palestinezëve, por midis vetë izraelitëve dhe vetë palestinezëve”.

Ky refleksion na largon nga lufta kundra shtetit islamik, por jo se islamizmi realisht nuk do të mundet. Ndoshta do të raskapitet vetëm brenda botës arabo-myslimane; dhe jo vetëm prej goditjeve të një koalicioni të jashtëm.

Përgatiti: S. METANI

www.bota.al

…read more

Pastroni shpirtin shqiptar!

Blerina-Rogova-402x280

Nga Blerina Rogova – Gaxha

Nuk ishte nata e 10 majit 1933 kur mijëra veta, studentë e profesorë, të lëvizjes nacionalsocialiste gjermane u mblodhën në Sheshin e Berlinit për të djegur më shumë se 20.000 libra e vepra artistike, me “arsyen” e “pastrimit të shpirtit gjerman!”. Nuk ishte as nata kur pastori amerikan deshi të digjte 200 kopje të Kuranit. Nuk ishte as koha e perandorit kinez që nisi shkatërrimin e librave më se 2200 vjet më parë.

As koha e djegies së librave “heretikë” nga inkuizitori spanjoll, as djegia e kodikëve të Majave dhe as djegia e mijëra librash në bibliotekat e mëdha të Kinës, të Polonisë, të Gjermanisë deri te ajo e Bosnjës. Nuk ishin as hebrenjtë, myslimanët e të krishterët, që në gjithë historinë dogjën librat e njëri-tjetrit. Nuk digjej as Bibla, as Kurani as Torahu, digjej një libër që fliste për një gjarpër.

Ishte vetëm një e marte e zakonshme në Skenderaj, ku burrat trima “zgërdhiheshin” para zjarrit që bënte shkrumb fletët e një libri. Për pak thanë, desh e nxorën edhe atë “sendin” e të pshurrin mbi të. Burrat që e quajnë veten “luftëtarë” të luftës për çlirim të atdheut, deshën “të pastrojnë shpirtin e luftës” të popullit të Kosovës. Thanë se autori, Veton Surroi, me këmbët e tij të gjarprit, i paska fyer e i paska quajtur kaçakë.

Një akt i pahijshëm? Pak më shumë se kaq. Një akt që nxjerr në pah një kompleks? Pak më shumë se kaq. Një akt heroik? “Heretiku” anglez John Milton do të thoshte një akt që vetëvret arsyen. Po mbi të gjitha, që një akt që tregon mendësinë dhe kulturën e atyre pak burrave që për një libër desh e nxorën edhe “haletin”.

Në emër të mbrojtjes së luftës, desh e “pshurrën” librin për të cilin ata besuan se ua “pshurri” luftën. Një krim akoma më i madh se djegia e librave, thonë se është mosleximi i tyre. Nëse libri ka në esencë një trajtim qoftë kritik, e qoftë ironik për një pjesë liderësh të UÇK-ës, akti i djegies është barbar dhe qyqar. Trimat e dinë këtë. Dhe luftëtarët që luftojnë për qëllime humane e morale, do të duhej ta dinin.

Ka diçka krejtësisht simbolike në “ritin” e djegies së librave, që shkon përtej censurimit të ideve e të besimeve të ndryshme. Një libër është më shumë se bojë e letër dhe ta djegësh, ka domethënien e shkatërrimit të tij më shumë e më keq se me çdo mjet tjetër.

Po shyqyr që trashëgimia e një lufte dhe e një paslufte, që zoti s’po e do që s’po e do të mbarojë, nuk ka mbetur as në faqet e një libri e as në fjalët e “mbrojtësve” të luftës. Pastrimi shpirtëror po afron, ngrini flamurin! Kundër dekadencës dhe uljes morale. Për një shtet të shëndoshë! Masa brohoriti para zjarrit në tokën e “trimave”, e edhe para bustit të Adem Jasharit. Kush e di çka do t’u kish thënë komandanti! Autori u pa armik i luftës, “Udbash”, “Bir shkine” e “Bir komunisti” u quajt. “Këmbët e gjarprit” ia dhuruan zjarrit.

“Çdo gjë jogjermane unë ia dhuroj zjarrit” kështu thërriste Herbert Gutjahr në Berlin e kështu thërrisnin në 30 qytete të tjera në Gjermani, derisa autorët, shkrimtarë, filozofë e shkencëtarë gjermanë e të huaj digjeshin “në ferr”. Thomas Mann, Erich Maria Remarque, apo Joachim Ringelnatz , Albert Einsteinit, Brecht, Engels, Freud, Gide, Hemingway, Kafka, Lenini, London, Marx, Schnitzler, Trocki, Zola, Zweig, e shumë legjenda të tjerë të letrave të botës. Shkrimtari Heinrich Heine, që po ashtu qe në mesin e autorëve librat e të cilëve u dogjën, më 1821, kishte shkruar se ” Aty ku digjen librat, ata do të djegin, në fund, edhe njerëzit”.

Larg nesh qoftë! Akti i qyqarëve që ua kanë tutën fjalëve të librave, ideve e ideologjisë brenda e jashtë tij, nuk është as i pari e as i fundit, as në vendin tonë. Ai ekziston derisa të ekzistojnë ata që janë kundër fjalës.

Djegia si akt shpërndan urrejtjen, ndërkaq librat nuk janë kurrë të vdekur. Dhe sërish, ka një krim akoma më të madh se djegia, mosleximi.

Në kohën e shpëlarjes së trurit me luftën për fenë e në kohën e luftës së maces e miut për pushtet, djegia e librit, mbase ishte vetëm një lojë e keqe fëmijësh, sa për qejf e sa për të prishur monotoninë e vjeshtës së hershme.

*ZERI

…read more

INTERVISTA/ “Bashkëjetesa: Nga Shqipëria mund të mësohet shumë në këtë drejtim”

0,,17664305_303,00

Intervistë me prof. Erich Leitenberger nga fondacioni Pro Oriente mbi vizitën e Papës në Shqipëri

DW: Shqipëria një vend i vogël, me peshë jo të madhe ekonomike dhe politike, është vendi i parë, që Papa viziton në Evropë, jashtë Italisë. Cilat janë motivet e Papës për këtë zgjedhje?

Prof. Erich Leitenberger: Ka disa motive për këtë vizitë të Papa Françeskut në Shqipëri. Nga njëra anë Shqipëria është një vend në mes të Perëndimit dhe Lindjes edhe nga pikëpamja fetare. Në këtë vend ka shumë katolikë, por edhe shumë të krishterë ortodoksë dhe shumë muslimanë dhe bektashi. Përveç kësaj Shqipëria është ai vend në Evropë, ku ateizmi i shtetit komunist ka qenë ndoshta më i forti, sepse atje në vitin 1967 gjatë regjimit të Enver Hoxhës u ndalua çdo veprimtari fetare dhe u shkatërrua i gjithë kuadri institucional i bashkësive fetare. Po ajo, që natyrisht nuk mund të shkatërrohej, është besimi në zemrat e njerëzve. Pas rënies së komunizmit ky besim u bë pësëri shumë i dukshëm në Shqipëri. Këtë e sheh edhe në kishat e shumta, që janë restauruar, apo janë ngritur të reja e kam fjalën për katedralen katolike dhe ortodokse në Tiranë dhe për shumë kisha të tjera. Ky është një aspekt i rëndësishëm dhe përveç tij ka natyrisht edhe një aspekt, që e bën veçanërisht interesante vizitën e Papës. Shqipëria është një vend mesdhetar, i cili ka arritur ndoshta më së miri që të ketë një bashkëjetesë paqësore dhe miqësore mes bashkësive fetare. Kjo është e lidhur me historinë e Shqipërisë, edhe me faktin se në familjet shqiptare i gjen shpesh të dyja fetë, sepse ka fe të përziera, që është gjë shumë e rrallë në ambjentet me përbërje muslimane. Kjo në Shqipëri është krejtësisht e mundur.

Shqiptarët vetë janë krenarë për harmoninë e tyre fetare, por kjo gjë konstatohet dhe vlerësohet edhe nga jashtë.

Mendoj se ky është një kontribut i madh, që jep Shqipëria, ky vend i vogël me një rëndësi të madhe, që jep Shqipëria për kapërcimin e problemeve të bashkëjetësës në fillim të këtij shekulli në Europë dhe në gjithë zonën e Mesdheut në fillim të këtij shekulli. Në këtë pikë Shqipëria mund t’i japë diçka bashkësisë së kombeve. Nga Shqipëria mund të mësohet shumë në këtë drejtim.

Në një kohë me trazira të mëdha në vatra të caktuara në Botë Papa do të dëshmojë përmes shembullit të Shqipërisë realitetin dhe mundësinë e bashkëjetesës miqësore mes feve. do të vërë ai ndonjë theks të veçantë?

Besoj se fjalimi i Papës në Tiranë do të ndiqet me vemendje të madhe. Dhe me sa duket në rradhë të parë në takimin me përfaqësues të komuniteteve të ndryshme fetare Papa Françesku do të vërë disa thekse në lidhje me realitetin shqiptar, traditat shqiptare, historinë shqiptare, se si mund të ndërtohet dhe si duhet të ndërtohet bashkëjetesa mes njerëzve të përkatësive dhe bindjeve të ndryshme fetare. Ndërsa në disa pika në botë, sidomos në zonën jugore e lindore të Mesdheut ushtrohet papritmas një terror i pamëshirshëm ndaj njerëzve, që kanë një tjetër fe. Këtu Shqipëria është një shëmbölltyrë tjetër shumë e bukur, një shëmbëlltyrë e bashkëjetesës kundër imazheve të frikshme të armiqësisë dhe shtypjes, siç dëgjojmë nga Siria dhe Iraku, ku njerëzit vriten dhe sulmohen nga islamistët fanatikë, sepse janë besimtarë të krishterë.

Pas viteve të ateizmit shtetëror shkatërrimit të kuadrit institucional të bashkësive fetare dhe përpjekjeve për të zhdukur besimin, a mendoni se kisha në Shqipëri është rindërtuar e ringjallur plotësisht?

Mendoj, se interesant është se megjithë shkatërrimin total të të gjitha strukturave të kishës nga regjimi komunist rindërtimi i kishës ka ecur relativisht shpejt. Kjo lidhet ndoshta shumë me faktin se në zemrat e njerëzve besimi nuk u shua kurrë. Atë nuk mund ta tregoje jashtë, po ai nuk ishte shuar, ky është një aspekt. Tjetri është se në Shqipëri më fort se në shumë shoqëri të tjera postkomuniste kanë ndihmuar kishat e tjera. E kam fjalën për kishat nga Italia, nga ku kanë ardhur në Shqipëri shumë priftërinj dhe sot shohim në Shqipëri shumë fryte interesante të rindërtimit.

Unë kam qenë para disa javësh me disa kolegë gazetarë nga Austria në Shqipëri dhe ne ishim shumë të impresionuar si në Tiranë edhe në Shkodër për praninë e Kishës si dhe për aktivitetet sociale të katolikëve në punën e rindërtimit shpirtëror dhe për përpjekjet e njerëzve për të jetuar besimin e tyre në jetën e përditshme me gjithë vështirësitë materiale dhe sociale.

Fotografitë 40 martirëve të besimit janë vendosur tashmë në bulevardin Dëshmorët e Kombit në pritje të Papës. Papa do të nderojë martirët e kishës katolike, që jetoi një persekutim të madh gjatë regjimit komunist. Çfarë do të thotë për kishën dhe shoqërinë shqiptare nderimi, që i bën Papa sakrificës së tyre.

Mendoj se martirët janë dëshmi më e fortë e Ungjillit. Ne jemi thellësisht të impresionuar në Shkodër nga fotografitë e martirëve, që mund të shohet atje në kishën françeskane. Dhe historitë, që kemi dëgjuar edhe prej dëshmitarëve për martirizimin e priftërinjve, laikëve, grave dhe burrave të cilët janë vrarë nga komunistët për shkak të besimit të tyre fetar, sepse ata nuk pranuan të mohojnë Krishtin. Dhe unë mendoj se ky martirizim rrezaton edhe sot dhe mahnit pikërisht të rinjtë, dhe ky është një mesazh, që Papa Françesku do t’i përçojë kishës botërore nga Shqipëria.

Është folur këto ditë mjaft për sigurinë e Papës. Shtypi italian citonte ambasadorin irakian nëVatikan, i cili ka shprehur shqetësime të mëdha për sigurinë e jetës së Papës. A ka arsye për shqetësime?

Për fat të keq jo vetëm në Shqipëri dhe në Kosovë, por edhe në shumë vende të tjera evropiane, ka të rinj që janë influencuar nga përfytyrimet e çmendura të islamistëve dhe e lënë veten të përfshihen në këto agresione të papërfytyrueshme, që kryejnë islamistët sidomos në Siri dhe në Irak. Por unë besoj se siguria e Atit të Shenjtë duhet parë me qetësi, siç bëri të ditur edhe at Lombardi zedhënësi i shtypit i Selisë së Shenjtë në prezantimin e programit të …read more

Nxjerr të fejuarën me qera, për të blerë një iPhone 6

Një i ri kinez nxorri të fejuarën me qera për të blerë iPhone. Publikoi edhe listën e çmimeve, rreth një euro ora, gjashtë euro dita dhe 63 euro në muaj. Janë këto tarifat që një i ri nga Shanghai vendosi për qeranë e së fejuarës së tij, në mënyrë që të mblidhte disa para për të blerë modelin e ri të Apple, iPhone 6. Xiao Ai, e fejuara e tij, kishte edhe një profil të plotë, ku jepeshin të dhënat për gjatësinë, peshën dhe një fotografi për të treguar hiret e saj. Mes shërbimeve të përfshira në çmim, sqarohej se ofrohej mundësia për të ngrënë apo studiuar bashkë me Xiao, por jo për të shkuar më tej se kaq. … …read more

Vizita në Tiranë/Papa Francesku lutet për mbarësi

lutja e papes

Papa Françesku ka shkuar mbrëmjen e së enjtes në Kishën e Shën Mërisë në Romë për të kërkuar mbrojtjen e Virgjëreshës me rastin e udhëtimit të tij në Tiranë, të dielën në 21 Shtator.

Papa Françesku u prit nga arqipeshkvi i kësaj kishe, Santos Abrily Castello dhe është falur për përreth gjysmë ore përpara imazhit të Salus Populi Romani. Lutja e Papës u mbyll me këndimin e “Salve Regina”.

Ndërkohë sekretari i Vatikanit, kardinali Pietro Parolin në një intervistë për Radio Vatikanin ka sqaruar arsyet e vizitës së Atiti të Shenjtë në Shqipëri.

Si një nga arsyet më kryesore Parolin tregon se Shqipëria është një nga vendet që ka kaluar një dimër të “ashpër të izolimit” dhe se në këtë vend feja nuk është përdorur si një burim konflikti.

“Shqipëria vjen nga një dimër i gjatë i izolimi në raport me vendet e tjera dhe, për këtë arsye, Ati i Shenjtë ofron inkurajim, duke ofruar mbështetjen e tij për integrimin evropian të Shqipërisë.

Ne mund të kujtojmë trashëgiminë shpirtërore që është ruajtur pavarësisht nga vitet e shtypjes fetare, persekutimi fetar, dhe që duhet të ruhet dhe ringjallur”, tha sekretari i Vatikanit, kardinali Pietro Parolin.

I pyetur për lirinë fetare në Shqipëri, sekretari i Vatikanit tha se “pas periudhës së errët të komunizmit, sot në këtë vend respektohen liritë fetare”.

…read more

Vazhdon kërkimi i nuses me letra

15 vjet pas luftës në Kosovë, interesimi i të rinjve kosovarë për ta lëshuar vendin është i madh. Mënyrat për të arritur këtë qëllim janë të ndryshme, e ndër to ka edhe iniciativa kreative.Flamur Hasani, i riu 20 vjeçar nga Suhareka, ka dalë sot në Sheshin Nëna Terezë me një pankartë ku shkruan “Kërkoj nuse me letra”. Nga i njëjti shesh ku defilojnë një numër i madh femrash të reja e të bukura, ai kërkon një nuse me letra. I pyetur se përse ofertën për martesë nuk ua bën femrave të Kosovës, ai ka thënë se: “Jetojnë femra të bukura në vend të gabuar”.Atij i duhet një femër e bukur me të cilën mund ta kalojë jetën në një vend më me perspektivë…. …read more

As vdekja nuk mundi t’i ndajë!

As vdekja nuk ka mundur t’i ndajë. Edhe pas 700-vjetësh, një çift janë gjetur të kapur për dore në një kishë të humbur në Leicestershire, të Britanisë së Madhe.Skeletet shekullore u gjetën në kishën “Saint Morrell”, në një vend të njohur peligrinazhi gjatë shekullit të 14. Ekspertët nga Universiteti i Leicesterit, i Shërbimeve Arkeologjike e bënë zbulimin së bashku me vendasit në vendin e quajtur Hallaton.Në foto mund të shihni dy skeletet që mbahen përdore me njëri-tjetrin. Gjatë kërkimit arkeologët zbuluan edhe nëntë skelete të tjera në këtë zonë. Gjetjet kanë shtuar kuriozitetin në lidhje me kushtet dhe rrethanat në të cilat këto persona j… …read more