Jep dorëheqjen drejtori i Teatrit të Operas dhe Baletit, Ilir Kerni

kerni

Jep dorëheqjen Ilir Kerni, drejtori i Teatrit Kombëtar të Operas dhe Baletit. Bashkë me të është dorëhequr edhe shefi i Financës së TKOB-it.
Kerni kundërshtoi ministren e Kulturës Mirela Kumbaro, lidhur me buxhetin e ulët që i ishte akorduar TKOB-it.
‘’Gjërat e bujshme kurrë s’i kam dashur, lutem pak vëmendje për të njohur faktet!
Vetëm 28 muaj punë për të transformuar gjithçka, me punë, punë dhe vetëm punë.
Me buxhetin më të ulët historik… shpenzimi mesatar për një shfaqje nuk kalon te 600 eurot, pra mund të hyjmë në rekordet Gines.
Kemi kthyer mbi 200 milion lekë buxhetit të shtetit, nga biletat, për rrjedhim shpenzimi mesatar del edhe më i ulët.
Vetëm Kosova, pa përmendur vendet e rajonit, ka 9 herë më shumë buxhet për programin artistik.
Kjo është koha e pasionit, përkushtimit, shpresës dhe idealit të pastër për Operan e vetme në trojet shqiptare.
Falenderim me përulësi për artistët e mrekullueshëm, stafin e produksionit dhe administratën perfekte, shkruan Newsboomb.
Falenderim me përulësi për artistët famozë shqiptarë në botë, kontributi i të cilëve ishte gratis në ndihmë të shtëpisë tonë të përbashkët..
Dhe sa e sa gjera te tjera janë bërë…28 muaj punë gjigande.

TKOB Albania e pakrahasueshme me asgjë tjetër në këtë vend. Ps. Fundi i pjesës parë!”, shprehte pakënaqësitë e tij Kerni

…read more

FOTOT/ Lemeria: Të gërvishtësh emrin në afresket e Voskopojës!

Nga Entela Resuli

Nëse shkon në Voskopojë, në qendër të këtij fshati turistik është e vendosur një tabelë e cila të tregon se çfarë mund të vizitosh në këtë vend malor.

Vizitori i sotëm, që shkel në truallin e qytetit të dikurshëm, nuk sheh veçse një fshat të vogël, por edhe bazilika të shumta, pikturuar me aq shumë mjeshtëri. Atëherë bëhet ndoshta i vetëdijshëm se ecën mbi historinë e kulturës e të artit të zhvilluar, në këtë qendër historike të mesjetës së vonë. Dhe jo vetëm turistët e huaj, por edhe ato vendas, që nuk kanë pasur mundësinë të njihen me këtë ansambël monumentesh nga më të shquarit në Ballkan. Voskopoja turistike, bën pjesë në thesarin kulturor botëror, prandaj është shpallur nga UNESCO, si një prej 100 qendrave monumentale më të rrezikuara. Përveç bazilikave, në Voskopojë, ekziston edhe manastiri i Shën Prodhromit. Ky manastir i shek. XVII është shumë i përmendur për mikpritjen që u ka rezervuar të gjithëve pa dallim feje.

Një kishë dhe një skandal

Kishat janë ato që presin vizitorë edhe pse në pjesën më të madhe të tyre e gjejmë derën e mbyllur. Kisha e parë ku na çojnë këmbët është ajo e Shën Nikollës e cila ndodhet në qendër të fshatit. Në oborrin e saj, nëpërmjet një tabele shpjegohet se kjo kishë është ndërtuar në vitet 1721-1722. Ka formë klasike të mesjetës së vonë. Është ndërtuar me gurë, ka qemerë. Ka elemente me lidhje zinxhirë druri, kurse çatia
është e mbuluar me rasa guri.

Në kishë ruhen afreske të vjetra që prezantojnë rreth 100 figura biblike. Brendësia e kishës është pikturuar nga një prej artistëve më të njohur shqiptarë të kohës, David Selenica. Me interes është edhe mbishkrimi i lënë prej tij, në të cilën jepen të dhëna për pikturën murale të saj ndërsa hajati i kishës i përbërë nga harqe, është pikturuar nga dy piktorë të tjerë të shquar, me origjinë nga Korça, vëllezërit Kostandin dhe Athanas Zografi në vitin 1750.
Kambanorja e saj ka mundur t’u rezistojë rrebesheve të kohës, por herë pas here në të janë bërë edhe ndërhyrje restauruese. Është shpallur monument kulture në vitin 1948. Duke qenë e kompletuar nga ana arkitektonike dhe nga piktura murale, ajo sot është një nga kishat më të vizitueshme të Qendrës Historike Voskopojë.

Ajo që na ra menjëherë në sy në hyrje të kishës ishte dëmtimi që u ishte bërë afreskeve. Vizitorët kishin gërvishtur pa pikë mëshire veprat e rralla. Aty gjeje emra të ndryshëm të cilët, ndoshta, me dëshirën për të qenë më afër Zotit, kishin shkruar emrat e tyre dhe të vendeve nga vinin në këto piktura të rralla.

A mendojnë vërtet që ky veprimi i ka bërë të duken më të mirë pranë Zotit?! Edhe pse në hyrje të kishës thuhet që kjo ndërtesë është monument kulture dhe ruhet nga shteti, asgjë nuk i kishte zmbrapsur vizitorët që me forma nga më të ndryshmet kishin mundur të linin emrin e tyre mbi ato afreske. “Dita” sjell nëpërmjet fotografive këtë “masakër”./ DITA

…read more

Rikthehet “Ghostbusters” pas 27 vitesh

TemA TV në bashkëpunim me Cineplexx, sjell për publikun e gjerë filmin “Ghostbusters”.

Filmi “Ghostbusters” është rikthyer pas 27 vitesh. Ndryshe nga dy filmat e parë, kësaj rradhe ai vjen në një këndveshtrim tjetër, tërësisht komik, duke përbërë kështu një ndryshim nga zhanri i filmave të mëparshëm.

Ndjekëset e fantazmave do të jenë femra, ndryshim tjetër ky, i cili ngjalli shumë polemika.

Me regji të Paul Feig dhe kastën e aktoreve mjaft të pëlqyer si Melissa McCarthy, Kristen Wiig, Zach Woods, Chris Hemsworth filmi pritet të ketë doza humori në çdo skenë të tij.

Filmi nis të shfaqet nga data 28 Korrik në Cineplexx. Për oraret dhe rezervimet si gjithmonë shikoni www.cineplexx.al

…read more

ÇMIMI/ “GJUHA E SHPIRTIT” i jepet Visar Zhitit për poezinë dhe misionin

visar

Në vend të një reportazhi

Në edicionin më të fundit, Çmimi Ndërkombëtar “Gjuha e shpirtit”, (“Il linguaggio dell’anima”), Itali 2016, i jepet poetit dhe diplomatit Visar Zhiti.

Komiteti Promovues me përfaqësues entesh të ndryshme kulturore e sociale, nga Angjesia e Informacionit “Zenit”, më e madhja e botës katolike, nga “Narnia Arts Academy”, “IF Press”, “Orbisphera” dhe “Associazione G. Jovine”, në jurinë e saj, sipas komunikatës për shtyp, përbëhej nga personalitete të klasit të parë në kulturë, gazetari dhe në spektakël: Renzo Allegri, Roberto Bignoli, Antonio Gaspari, Rosario Giuffrè, Paolo Gulisano, Carlo Jovine, Cristiana Pegoraro, Alessandro Rivali, Enrico Vanzina, Pamela Villoresi.

Ceremonia e dhënies së çmimit – bënte me dije Komunikata për Shtyp. – u zhvillua në ditët e “Narni Festival”, gjatë veprimtarive të shumta ndërkombëtare, ku u ndërthurën artet, muzikë dhe kulturë së bashku, pikërisht në qendën historike të stilit të romantizmit të vonë, të shekujve XII-XIV, në kishën e Shën Françeskut, Pas përshëndetjes së Drejtorit të Agjensisë “Zenit”, Paolo Gaspari, u prezantua dhe antologjia e poezive më të mira të autorëve finalist të konkurimit, “Gjuha e shpirtit”, botim i IF Press, 2016.

Cristina Pegograro, ideatore dhe organizatore e “Narnia Festival, anëtare e jurisë, pianiste e afirmuar e nivelit ndërkomëtar, ndër të tjera shpjegoi se qëllimi i tyre ishte që “E bukura të jetë gjuha universale për të bashkuar kultura të ndryshme, besime, kondicione sociale për të ndërtuar një humanizëm të ri për një bote më të mirë. Prandaj ndjehemi të nderuar që ia japim çmimin poetik “G. Jovine- Gjuha e shpirtit”, poetit Visar Zhiti, – përfundoi ajo. Motivacioni është i botuar dhe në antologji:

Për dëshminë ekzistenciale e letrare që ka sjellë duke qenë simbol i lirisë artistike dhe i poezisë të mendimit kundër barbarisë së diktaturës. Për tensionin moral dhe religjioz që Zhiti vazhdon të shpalosë dhe në misionin aktual të ambasadorit të Shqipërisë pranë Selisë së Shenjtë”.

Është interesante se si bashkë me poezinë juria ka vlerësuar dhe punën e tanishme të Visar Zhitit, duke e parë atë si ambasador të vendit të tij në Vatikan. Bëmat lidhen me krijimtarinë, morali me poezinë…

Viti 2016 është shpallur nga Papa Françesku si Jubile i Jashtazakonshëm i Mëshirës, – thuhet në parathënien e antologjisë “E folura e shpirtit”. – me qëllim përhapjen e shpresës për një botë më vëllazërore. – Jo rastësisht pontefikët më të fundit janë ndalur në sintoninë e veçantë që lidh përvojën religjioze me emocionin artistik, – vazhdohet në esenë hyrëse. – Mund të kujtojmë me këtë rast fjalët e shkëlqyera të Papa Gjon Palit II në Letrën artistëve, të vitit 1999, ku ai ka bërë qasjen se “përse” arti ka aftësinë për të shkuar “përtej asaj që perceptojnë shqisat dhe të penetrojë realitetin duke interpretuar “misterin e fshehur”. Në krijimin artistik, – shkruante Karol Wojtyla, që ishte dhe poet, – njeriu ngrihet më shumë se kurrë në imagjinatën e Zotit dhe realizon këtë detyrë para së gjithash duke plazmuar materien “mahnitëse” të vetë njerëzimit dhe pastaj duke ushtruar krijim si një zotërim mbi universin që e rrethon.

Këtij koncepti i bën jehonë çmimi “Gjuha e shpirtit”, – shpjegon grupi i jurisë në editorialin e vet, – dhe i jepet poezisë spirituale e njerëzore si një bashkëpunim në kulturën e re të takimit, duke konfirmuar vlerat e poezisë si e folur universale, e aftë të përbashkojë kulturat, popujt dhe traditat. Çmimi mban emrin e poetit “Giuseppe Jovine”, në kujtim të një prej zërave më të lartë të letërsisë italiane të gjysmës së dytë të shekullit XX dhe u institucionalizua në vitin 2000 nga Carlo Jovine, i biri i poetit. Në konsolidimin e këtij çmimi dhanë ndihmesën e tyre personazhe të shquar të skenës letrare në Itali, të cilët janë alternuar në Juri apo veprimtari kulturore të tij si Mario Luzi, Maria Luiza Spaciani, Stanislao Nievo, Giuliano Manacorda, Valentino Zeichen etj.

Agjensia e Informacionit “Zenit”, do të citonte në reportazhin që botoi me këtë rast dhe nga fjalët përmbyllëse të fituesit gjatë ceremonisë, kur iu dorëzua “Luani i argjendë” i këtij çmimi: “Visar Zhiti, shkrimtar i vlerave ndërkombëtare, që ka vuajtur barbarinë e totalitarizmit, i dënuar me 10 vjet burg nga që ishte poet, deshi ta …read more

Pasazh nga romani i Mustafa Nanos: Qofshin të hapura portat e qiellit për ty, baba!

viber image

Po publikojmë më poshtë një pjesë nga romani “Selam aleikum, babá”. Adlit, një prej personazheve qëndrorë, i ka vdekur babai, Bekimi, që ishte mysliman. Edhe Adli vetë është mysliman. Në ndryshim nga vëllai i tij, Guri, që është ateist,e nëna që është ortodokse. Dhe Adli është duke përfytyruar atë që po i ndodhte të atit në jetën e përtejme. Ja pasazhi (titulli i mësipërm është i redaksisë):

“Babai duhet të jetë rrugës për në parajsë”. Tanimë duhej të ishte nisur, tamam-tamam shpirti i tij, që engjëlli i mirë i vdekjes duhet të kishtezbritur për t’ia marrë, për t’ia shkëputur prej trupit që e kishte vendin nën tokë derisa të vinte, Zoti e di se kur, ora e madhe e ringjalljes për të gjithë. “Shpirti i ka ikur trupit të tij, shí si një bulëz uji që bie pa u ndier nga një enë e mbushur buzë më buzë”, zuri ai të përfytyronte atë që po i ndodhte, apo që i kish ndodhur të atit, sipas asaj që thuhej në doktrinën islame për raste të tilla, “dhe ka kaluar vetëtimthi nga duart e engjëllit të vdekjes në duart e sigurta të engjëjve të tjerë që janë me të, të cilët bëjnë të kthehen andej nga kanë ardhur, në qiell, e rrugës ndeshen me engjëj të tjerë kararmëdhenj e kureshtarë, që pyesin se kush është ky rob i mirë i Perëndisë, që ka për eskortë këta engjëj, dhe përgjigjja u vjen e shkoqitur: ‘Po bartim shpirtin e mirë të Bekimit, të Bekim Shelbës, birit të Jakubit, nipit të Lalait, stërnipit të Vildanit, stërstërnipit të Munirit,… pinjollit të Xhebrailit që në fakt, para se të bëhej mysliman andej nga viti 1100 sipas Hixhrit, e thërrisnin Gavril, që është forma shqiptare e emrit Gabriel, siç gjendet në librat e Inxhilit, ngaqë ishte i dhënë pas mësimeve të profetit Isa’.”

Adlit, sa herë që vinte puna te gjëegjëza e origjinës së tij, i kishte mbetur në mendje një pandehmë e Gurit, i cili, në ndjekje të versionit historiografik që kishte ngjitur shumë te njerëzit, e që fliste për një konvertim gradual të shqiptarëve të krishterë në myslimanë në harkun e disa shekujve, nuk e fshihte se i mirakandej ta merrte për të mirëqenë se në kohë të hershme, para se osmanët të vinin këtyre anëve, të parët e tij kishin qenë edhe shqiptarë, edhe të krishterë. “E në këtë pikë”, thoshte, “momenti i parë i kthimit të të parëve të mi nga feja e krishterë në atë islame, më fanitet, hajde merre vesh pse, në formën e një katragjyshi me emrin Gavril që për të bërë një kalim të butë, me fjalë të tjera të pafajshëm, nga njëra fe në tjetrën kishte zgjedhur të mbante të njëjtin emër, tanimë Xhebrail”. “Sa e ndërlikuar është Shqipëria e vogël”, mendoi Adli. “Është një emër i vetëm që vjen në forma të ndryshme. Për ortodoksët është Gavril, që me siguri e kanë huazuar nga greko-bizantinët, për katolikët është Gabriel, si kudo në botën katolike, dhe për myslimanët Xhebrail, që ka mbetur nga osmanët, të cilët nga ana e vet e kanë marrë nga arabët”. U fut të google-onte në celular për ta gjetur në trajtën origjinale, të patransliteruar në alfabetin latin: جبرائيل.

“Qofshin të hapura portat e qiellit për të”, ia bëjnë engjëjt me të marrë përgjigje. Dhe portat do t’i hapen se s’bën, mendoi Adli shkujdesshëm, e ai do të kalojë me radhë çdo pikë kontrolli, derisa të shohë përballë Zotin vetë, të madhërishëm, magjepsës, ashtu siç e kishte përfytyruar në momentet kur ia kishte lejuar vetes, me frikë e brejtje ndërgjegjeje, ta bënte këtë gjë, në kundërshtim me idenë normative të doktrinës se

Zoti nuk mund të shihet me sy, siç e kishte përfytyruar pra ulur mbi fronin e froneve, në kupë të qiellit, teksa i jep formën e dekretit një opinioni dashamirës mbi të atin nga ana e engjëjve që ia kanë sjellë deri atje sipër. Adli provoi një parehatí prej kësaj rrethane, të hamendësuar prej atij vetë, që ia sillte Zotin në trajtën e një autoriteti temporal, që po njësoj dekreton propozime që, në vend t’i vinë nga grupe interesi, këshilltarë, deputetë, anëtarë qeverie, i vijnë nga engjëjt e tij të korruptueshëm, mirëpo kjo parehatí nuk e pengoi ta sillte e risillte në mendje këtë paralele, si të donte të mbushej edhe më shumë me krupën prej saj.

Iu kthye përfytyrimit të babait në Qiell, dhe mendoi se atë do ta kthejnë edhe njëherë poshtë në tokë, të tërin shpirt, ku do të marrë pjesë në varrimin e trupit të tij, do të shohë përdëllimin e lotët e gjindjes që ka lënë pas, ndoshta dhe maskën e dhembjes së të birit, atij të voglit, ndoshta edhe të të dyve, të madhit e të voglit, e ai do dijë t’i çajë këto maska për të parë pas tyre, por askush prej të gjallëve në tokë nuk do mund të kuptojë gjë. Më në fund, engjëjt do t’i bëjnë një si intervistë të fundit, dhe me t’u bindur mbi forcën e drejtësinë e shpirtit të tij të dëlirë, do t’ia hapin e shtrojnë sërish rrugën deri në Qiell, në të cilin do t’i duhet ndoshta të rrijë ca kohë në një si purgator, tani jo tamam purgator, purgator është një shpikje të krishterësh, por sidoqoftë në diçka të ngjashme me të, pasi bëhet fjalë për një paradhomë të shtëpisë së përjetshme, ku ka pritje të gjatë e ca mundime a prova të fundit purifikimi e vetëpërkryerjeje.

Në këtë mes nuk e linin rehat, ç’është e vërteta, as përfytyrime të tjera, në të cilat i ati i fanitej si qyqar përpara dyerve të Qiellit që nuk i hapen, derisa e marrin për arsye që në tokë nuk është e thënë të kuptohen, ndoshta për një lexim të ngutshëm e të gabuar që ai vetë i ka bërë, sa ka qenë gjallë, Kuranit, ndoshta për një zjarrmi e ethe të madhe në …read more

FOTOT e rralla: Tirana e 1900-ës!

Albanologu Robert Elsie ka sjellë në anglisht një tekst të diplomatit francez Aleksandë Dëgran.

Dëgran ishte konsulli francez i dërguar në Shkodër gjatë viteve 1893-1899.

Pasi u largua nga Shqipëria ai botoi një libër me kujtime ku veç shkrimeve ka botuar edhe disa foto të Shqipërisë Veriore dhe Tiranës.

Më poshtë po ju sjellim disa foto të kryeqytetit.

…read more

Sansal, shkrimtari i njohur Algjerian: “Islamizmi ndalet vetëm duke ndalur Arabinë Saudite, Iranin dhe Katarin”

Nga Paolo Salom

“Trishtim. Thellësisht i trishtuar dhe tmerrësisht i inatosur.” Kështu e përshkruan gjendjen e tij shpirtërore Boualem Sansal, pas sulmit në Nice, të ndjekur nga sulmi me sopatë i një shtatëmbëdhjetë vjeçari Afgan në një tren në Gjermani, e më pas të shtënat në Mynih. Shkrimtari Algjerian, flet me qetësinë e tij të përhershme, por pa harruar të thkesojë se ku qëndrojnë përgjegjësitë. “Jam i trishtuar për viktimat, dhe i inatosur me terroristët… Sulmi në Gjermani është vërtetë shqetësues. Islamikët po rekrutojnë përherë e më tepër të rinj. Ç’do të mbetet për t’u bërë kur, një ditë, sulmet me bomba t’i kryejnë fëmijë të moshës dhjetë vjeçare? Kë do të arrestojmë dhe hetojmë atëherë?”

Ne e dimë tashmë se vrasësi në Nice ishte “radikalizuar” në pak kohë: ai nuk kishte qenë kurrë fetar, por adhuronte dhunën fizike dhe paraqitej i paqendrueshëm mendërisht. Diçka e re kjo, e cila duket se është pjesë e strategjisë për të befasuar “armikun.” Por, nëse kjo është një luftë, cili është qëllimi i saj?

“Nuk ka një qëllim, frika nuk ka objektiv. Islamikët e dinë se ajo është forca e tyre: terrori, frika, befasia. E gjithë kjo është perceptuar qysh në ngjizjen e Islamit. Kalifi Mu’waiya (602-680), themelues i dinastisë Uamayyad-e, e shfrytëzoi terrorin aq shumë, saqë e ktheu thuajse në një doktrinë të shenjtë. Sot, Islamikët lexojnë shkrimet e asaj kohe, iu falen dhe frymëzohen prej tyre.

Në Francë ka rreth pesë, gjashtë milionë Arabë: a është e mundur që sulme të tjera si ato në Paris dhe Nice, të nxisin një “luftë civile?”

“Lufta civile është diçka e pagjasë në Francë, por edhe në Europë, madje edhe në se Islamikët bëjnë gjithçka për ta provokuar, duke e shtyrë popullin Francez drejt një “gjuetie ndaj Myslimanëve dhe Arabëve.” Nga ana tjetër, numri i sulmeve me shumë mundësi do të vijë duke u rritur, çka nënkupton pasiguri të plotë, paralizim të ekonomisë dhe shërbimeve publike….

Por, çfarë na pret në të ardhmen?

“Tani jemi në një udhëkryq. Një mundësi është që, nëse ISIS do të shkatërrohet dhe bota do të arrijë të ndalë Arabinë Saudite, Katarin dhe Iranin në promovimin që ata i bëjnë Islamit dhe financimit të terrorizmit, duke nxitur urrejtje ndaj jo-Muslimanëve, atëherë do të shohim se si terrorizmi do të bjerë kudo. Islamizmi do të vazhdojë të ekzistojë, por në mungesë të burimeve ideologjike dhe financiare, shtrirja e tij do të pakësohet së tepërmi. Mundësia e dytë do të jetë, nëse ISIS arrin t’iu mbijetojë sulmeve dhe nëse Arabia Saudite, Irani dhe Katari do të vazhdojnë subversionin e tyre ndërkombëtar, atëherë do të kalojmë në konfilte të përmasave të gjera.

Bota Arabo-Muslimane duket se e ka të pamundur të vetëreformohet dhe të gjejë rrugën drejt modernizmit. Perëndimi perceptohet si rrezik. Por, a është vërtetë kështu? Mos vallë një pjesë e universit Islamik i sheh këto masakra si një mundësi për “pushtimin e Romës dhe Europës?”

Modernizimi i botës Arabo-Muslimane nënkupton reformimin e Islamit, pasi është pikërisht ai që e organizon dhe e bën të funksionojë këtë shoqëri. Për momentin, një ide e tillë është e pamundur dhe do të mbetet e kështu për dekada, e ndoshta shekuj. Jo, Islami nuk ka nevojë për justifikme për të krijuar mundësi pushtimi të Europës. Plani i tij, i shkruar në Kuran, është të Islamizojë të gjithë botën dhe ta qeverisë atë nën ligjet e sheriatit. Por, është metoda e arritjes së kësaj urdhërese, ajo për të cilën nuk bien të gjithë dakort.

Ç’doni të thoni?

“Disa janë vetëm për duwa (thirrjen ndaj jobesimtarëve për të pranuar Allahun), konvertim përmes mësimeve të Islamit në xhami, politikës (fitorja e zgjedhjeve dhe kryerja e reformave që favorizojnë Islamin dhe promovojnë sheriatin). Të tjerët janë për një pushtim ushtarak, xhihad dhe terrorizëm. Të gjitha këto sisteme janë zbatuar në Europë, me përjashtim të pushtimit ushtarak. Kjo, pasi Islamikët nuk kanë një ushtri për ta arritur diçka të tillë.

Si duhet reaguar ndaj gjithë kësaj?

“Për të mposhtur terrorizmin, duhet luftuar së pari Islamizmi. Dhe të vendosen nën kontroll burimet e tij ideologjike dhe financiare.” /Përg.: Bjorn Runa

Boualem Sansal është një shkrimtar Algjerian, i lindur në 1949, fitues i disa çmimeve ndërkombëtare. Në veprat e tij, ai trajton shpesh temat e fondamentalizmit Islamik, ndërsa romani i tij i fundit, “2084” u kthye në një sensacion në Francë, kur u botua një vit më parë.

Marrë me shkurtime nga “Corriere Della Sera”

…read more

Destinacioni i kësaj vere është shtëpia jote!

summer

Nga Rudina Xhunga

Tani që reforma në drejtësi kaloi, ajo çfarë ka më shumë nevojë Shqipëria që të ndodhë, më pas, është një reformë tjetër. Ajo për turizmin. Nëse ka drejtësi në Shqipëri, kjo do të sillte zhvillim, por reforma në turizëm do të prodhonte edhe më shumë zhvillim dhe mirëqënie.

Mundësia e vetme e Shqipërisë për industri, është industria e turizmit dhe për bujqësinë, agroturizmi. Mjafton të shohësh Malin e Zi, Greqinë dhe bindesh se nuk kemi asgjë më pak, përkundrazi nëse reformojmë idetë dhe angazhimin për turizmin, mund të jemi konkurrues në rajon dhe të bëhemi destinacion nga më të preferuarit. Shqipëria ka gjithçka mund të dëshirojë një tokë të ketë, ka potencial dhe treg. Sikur vetëm shqiptarë nga trojet të kemi turistë, ne ia dalim të mëkëmbim një mundësi të artë zhvillimi per vendin, siç ështe turizmi.

Nuk di nga ta nis e ku ta mbyll, duke thënë çfarë mund të bëjë shteti, ndaj nuk po jap mend. Por besoj se e para është fjala.

Ajo që mund të bënin rrjetet sociale dhe personat me ndikim në to, këtë verë është tregimi i kësaj parajse vend e pëllëmbë, pa komplekse se të pushosh në Shqipëri do të thotë se nuk ke para dhe të vesh në Turqi, është in. Në të vërtetë, të jesh person publik dhe të ndash me ndjekësit në instagram foto pushimesh në Turqi, këto muaj, ka më shumë mundësi të kesh hotelin falas nga agjencitë në Tiranë. Pasi pak shanse ka të kesh shkuar në Turqi, se janë ulur çmimet, apo se nuk ke frikë nga situata prodhuar nga çfarë sapo ka ndodhur në këtë vend. Agjencitë bëjnë punën e vet dhe nuk di nëse Ministria e Turizmit mund të kërkonte prej tyre, në mënyrë të kujdesshme të bënin më shumë kujdes me ofertat e këtij sezoni me gjendje të jashtëzakonshme në Turqi, pasi ky është treg i lirë dhe çdokush merr përsipër vetë rreziqet, por Turqia, megjithatë, nuk ngjan të jetë destinacioni më i mire për shqiptarët, pavarësisht nga fotot e vipave dhe ftesa e agjencive turistike.

Destinacioni i kësaj vere të paqartë, dhe plot lajme, është shtëpia jote. Jo për frikë, por për siguri, jo për patriotizëm, por për dashuri.

Shqiptarët e Kosovës e dinë më mirë nga ne, se destinacioni i kësaj vere është Shqipëria, me Valbonën dhe Thethin, Sarandën dhe Vlorën, Korçën dhe Shëngjinin, Divjakën dhe Gjirokastrën, Ersekën dhe Tushemishtin. Nuk është gati siç do të donim, diku ende punohet, diku shkatërrohet, diku është shtrenjtë, diku është pis, diku s’ka rrugë, diku s’ka ujë, por do e gjesh një dhomë, një çadër, një tryezë, një njeri që do të të bëjë vend e që do të të lërë pa mend.

Unë që shkruaj, e kam shëtitur të gjithën këtë verë, nga Tropoja në Rehovë. Sonte në Dritare, në Vizion Plus, do të tregoj për një fshat që nuk duhet humbur pa e parë, një ushqim që nuk duhet lënë pa ngrënë, një plazh që nuk duhet lënë pa shkuar. Këte do të bëj edhe të hënen tjetër, do të tregoj një tjetër destinacion si Semani që për kë nuk e njeh kujton se është kanal, ndaj duan ta kthejne në grumbullim plehrash atë zonë. Por jo, është det dhe rërë, është ushqim dhe mundësi zhvillimi i Myzeqesë, hambarit të Shqipërisë. E kam parë, ndaj e di dhe e them pa drojë, që Shqipëria këtë verë është më e bukur dhe do të jete më plot. Aq plot sa do të habiteni kur të dëgjoni sa erdhen e sa dolën, nga këta kufij, ku e kanë kuptuar se nuk bën dot pa ndryshuar, pa u përmirësuar, pa rregulluar detajet, pa u bërë nga e para.

Dhe kjo sepse secili operator turizimi, familjar apo masiv po e bën reformën e vet. Ajo që pritet është reforma e përbashkët e shtetit me shqiptarët, për turizmin e viteve që do të vijnë./dritare.net

…read more

Beteja për Kalanë e Lezhës, Ministria e Kulturës: Nuk tërhiqemi!

mk

Pas gati dy vitesh në dyert e gjykatave për Kalanë e Lezhës, Ministria e Kulturës duket se e humbi betejën e saj ligjore për të mos lejuar subjektin privat të vërë në jetë projektin e 4 viteve më parë, që parashikonte ndërhyrje në kala.

Por kjo histori nuk do të mbyllet këtu. Sekretarja e Përgjithshme në Ministrinë e Kulturës, në një intervistë për Top Channel sqaron se beteja për drejtësi do të vijojë.

“Ministria e Kulturës do të vazhdojë të ndjekë të gjitha hapat ligjore të parashikuara në lidhje me kundërshtimin e vendimeve të Gjykatës së Apelit, duke iu drejtuar Gjykatës së Lartë e po të jetë e nevojshme edhe Gjykatës Kushtetuese apo dhe më larg. Ne do të ndjekim gjithashtu hapat ligjorë edhe për të gjetur përgjegjësitë apo papërgjegjësitë e atyre funksionarëve të gjyqësorit, të cilët duhet të mbajnë përgjegjësi profesionale”, tha Elira Kokona, sekretare e Përgjithshme në Ministrinë e Kulturës.

Por çfarë ka ndodhur përgjatë këtyre viteve në Kalanë e Lezhës, e çfarë do të ndodhë pas dhënies së vendimit nga Gjykata Administrative e Apelit, e cila i dha të drejtë subjektit privat të ndërtojë në Kalanë e Lezhës një hotel dhe një restorant?

“Ministria e Kulturës dikur nuk ka lidhur kontratë me subjektin privat, ndaj ky i fundit, ndonëse ka fituar këtë proces gjyqësor, nuk do të thotë që duhet të fillojë punimet në lidhje me realizimin e projektit të tyre. Ne mbetemi ende në pritje të vendimmarrjes së gjykatës në lidhje me vendimin e KKA-së, si dhe mbetemi gjithmonë në pritje të vendimit të Ministrisë së Kulturës për të lidhur kontratën me subjektin”, thotë më tej Kokona.

Pas kësaj, duket se Ministria e Kulturës do të jetë më e kujdesshme në kriteret për përzgjedhjen e subjekteve private, që në të ardhmen do të mund të marrin me qira apo me partneritet publik-privat këto pasuri kulturore.

“Kemi përcaktuar shumë qartë në këtë udhëzim, që histori si kjo e Lezhës, apo shembuj të privatëve që abuzojnë me vlerat e trashëgimisë kulturore të mos ndodhin më”, tha Elira Kokona.

…read more