Seksi, ku dallohen beqarët nga të martuarit?

Nëse jeni i martuar, në krevat vlejnë rregulla të tjera nga ato që vlejnë për beqarët, të cilët shpesh takojnë femra të reja.Cili është ndryshimi mes dëshirave seksuale të një mashkulli beqar e një tjetri të martuar?!Nëse nuk e dini, edhe pse shpesh e keni marrë me mend, zbulojini më poshtë identitetet e tyre seksuale.Merrni kontrollin në shtratBeqari: Mësojeni, kështu ai do të kuptoje se çfarë ju pëlqen dhe çfarë jo. Flisni dhe tregoni atë që keni në mendje. Është fillimi, ndaj ai duhet gjithmonë ta dijë atë që ju do të kërkoni më pas.I martuari: Një surprizë është më shumë sesa “seksi”. Zgjidhni një fantazi tuajën të vjetër , të cilën atij … …read more

73 vjeçarja kërkon djalosh shqiptar si partner, në këmbim të dokumentave (Foto)

Një 73- vjeçare nga Britania e Madhe thotë se meshkujt 50 vjet më të rinj se ajo kthejnë kokën kur e shohin duke kaluar në rrugë.Jane Pesch thotë se futet shpesh në faqet e lidhjeve dhe kërkon meshkuj të rinj për lidhje madje edhe shqiptar.Edhe pse burri dhe djali i kanë vdekur, ajo thotë se i ka lënë pas këto gjëra dhe kërkon të shijojë jetën në maksimum. Ka shpenzuar mbi 10 mijë sterlina për operacione plastike, kryesisht në Poloni, ku janë edhe më lirë.Ajo bën botoks, ka zmadhuar gjoksin dhe ka bërë lifting. … …read more

Shqipëria ime fantastike/ Leskovik o gur i thatë…

1

“Shqipëria ime fantastike” është një projekt i Agjencisë Kombëtare të Turizmit, i cili synon që çdo javë të sjellë në vëmendjen e lexuesit shqiptar destinacione dhe atraksione turistike, të cilat vlejnë të vizitohen përgjatë vitit 2014. Ky suplement do të çojë lexuesit në çdo cep të vendit për ta bërë atë të njohë elementë nga kulinaria, trashëgimia kulturore, hoteleria dhe artizanati, që zona të veçanta ofrojnë

Një prej vendbanimeve të vogla në pjesën jugore të Shqipërisë, Leskoviku, ndodhet në afërsi të kufirit Shqipëri- Greqi, në një lartësi mbidetare prej 1220 metra.

Leskoviku njihet si qendër e madhe banimi në fillimet e viteve 1800.

U krijua si qendër pushimi e verimi nga pushtetarët otomanë të asaj kohe.

Gradualisht kaloi në qendër kazaje dhe deri qendër sanxhaku (sipas “Enciklopedia” të Sami Frashërit).

Si njësi administrative ka pasur në varësi krahinën e Leskovikut, Përmetit e Pogonit.

Popullsia maksimale e tij ka arritur në vitet 1900 me rreth 10.000 banorë kur ka pasur 11 lagje.

Në vitet 1920- 1944 ka qenë nënprefekture në varësi të prefekturës Korçë.

Njihej si pika më e fuqishme doganore me Greqinë deri në këtë periudhë.

Në të kalonte një nga segmentet rrugorë më të përdorura me Greqinë e më tej Turqinë.

Pika e Tre Urave ishte nyja lidhëse.

Gjatë viteve 1800- 1940 ka zhvilluar një aktivitet të fuqishëm tregtar.

Deri në vitin 1956, Leskoviku ka qenë njesi administrative “Rreth”.

Diktatura, për arsye të fesë dhe marrëdhënieve me shtetin grek, në vitin 1956 e shkriu si njësi administrative dhe e kaloi në varësi të rrethit Kolonjë.

Aktualisht është nje qytet i vogël me popullsi 4200 banorë.

Qyteti i Leskovikut ka qenë një qendër e lashtë.

Këtë e vërtetojnë gjetjet arkeologjike, kultet dhe një dokumentacion i pasur nga periudha më të hershme, sidomos në Mesjetë.

Edhe defteret osmane e përmendin Leskovikun me fshatrat përreth shumë të populluar.

Më vonë, një pjesë e madhe e tyre janë boshatisur, mbeti një popullatë e pakët e krahasuar me Mesjetën e hershme.

Leskoviku veçohet për relievin malor e kodrinor, me pyje, florë dhe faunë të pasur, me burime ujërash minerale- kurative e vreshtari të begata; për marrëdhënie shkëmbimesh tregtare ndërkrahinore dhe me jashtë, sidomos atëherë me Janinën dhe Prevezën; leskoviqarët kanë qenë muratorë dhe përpunues të zellshëm të drurit, etj.

Sazet e Leskovikut janë shfaqur që herët, në çerekun e fundit të shek XIX-të dhe në kapëryell të shekullit XX-të, në krahasim me krahinat e tjera simotra të aerealit polifonik të Shqipërisë së Jugut.

Përsosja e gjuhës muzikore me saze dhe të kabasë është me burim: a) Nga muzika vokale shumëzërëshe, si shoqëruese, duke huazuar prej asaj strukturën, si formë të personalizimit të tingujve muzikorë (gërnetës, violinës, llautës) me ato të zërave të këngëtarëve, ruajtjes së tyre në rrafshin emocional.

b) Nga muzika me vegla tradicionale, që lidhen me mjedisin, natyrën etj., si gjethi, pipza, cyldiarja, fyelli (në përfitimin melodive baritore, vajeve me recitativat, gulçimat etj), gajdeja etj.

Këngët, veç të kënduarit shumëzërësh (tradicionalisht) më vonë nisën të shoqërohen edhe prej sazeve që përftohen: nga klarineta (që bën rolin e “marrësit”), violina (atë të “prerësit”), llauta, bakllamaja (“iso-n”) dhe defi (ritmin).

Ndërsa burimet lëndore dhe shpirtërore të kabasë me saze, kanë qenë meloditë baritore, këngët e kurbetit dhe vajet e kënduara nga gratë.

Sazexhinjtë kanë depërtuar thellë në semantikën e vajtimit shqiptar, sepse “përmes vajtimeve shprehet mirë etnopsikologjia e individit”.

Udhëtimi drejt Leskovikut mund të bëhet nëpërmjet segmenteve Tiranë- Korçë ose Tiranë- Përmet.

Rrugët, pavarësisht mirëmbajtjes, ofrojnë pamje fantastike.

Zona përreth ka pyje pishash, ndërsa në qytet mali i Melesinit mbetet një sfidë modeste për amatorët e alpinizmit.

Kuzhina tradicionale nuk ndryshon shumë nga ajo e zonës së Përmetit, ndërsa popullsia lokale shquhet për mikpritjen.

2

3

4

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

…read more

Pornostaret ofrojnë gjoksin e tyre kalimtarëve për bamirësi (Foto)

Nëntë porno star japoneze kanë ekspozuar gjoksin e tyre live në televizor ndërkohë që shumë kalimtarë kanë kaluar një eksperiencë duke i prekur ato.Këto aktore filmash për të rritur kanë ndërmarrë këtë nismë për 24 orë për t’ia dedikuar bamirësisë.Aktoret porno kanë kontribuar për fushatën “Stop! AIDS”, dhe ato në mënyrë të sjellshme kanë kërkuar nga fansat që të tregohen delikatë në prekjet e tyre.“Nuk e mendoja kurrë se gjoksi im mund të shërbente për të mirën e shoqërisë. Jam e lumtur për këtë”-ka thënë njëra nga aktoret…. …read more

Perëndimi i mbingarkuar

JOSCHKA

Nga Joschka Fischer

Pasojat kaotike të shpërbërjes graduale të Pax Americana-s po bëhen gjithnjë e më të qarta. Për shtatë dekada, SHBA ruajtën një kuadër global, i cili – sado jo i përsosur, dhe pavarësisht sa shumë gabime bëri superfuqia – përgjithësisht garantoi një nivel minimal stabiliteti. Më e pakta, Pax Americana ishte një përbërës thelbësor i sigurisë së Perëndimit. Por SHBA nuk është më e gatshme, apo në gjendje të jetë polici i botës.

Akumulimi tronditës i krizave dhe konflikteve me të cilët përballet bota sot – në Ukrainë, Irak, Siri, Gaza dhe Libi – është i lidhur me këtë qëndrim të ri të Amerikës. Nëse gjërat do të përshkallëzoheshin në një tjetër zonë sizmike të politikës botërore – për shembull në Azinë Lindore – atëherë bota do të gjendej përballë një katastrofe globale, që do të buronte prej sinkronizimit të disa krizave rajonale. Do të ishte një krizë që askush nuk do mundej ta kontrollonte apo përmbante.

Bota dypolare e Luftës së Ftohtë është tashmë histori; George W. Bushi e çoi dëm periudhën e shkurtër të Amerikës si superfuqi e vetme. Deri tani, globalizimi ekonomik nuk ka sjellë një strukturë për qeverisjen globale. Ndoshta jemi në mes të një procesi kaotik i cili do të na çojë drejt një rendi të ri ndërkombëtar – ose, me më shumë gjasë, jemi vetëm në fillimet e atij procesi.

Debati për rendin e ardhshëm global po zhvillohet kryesisht në Perëndim – sidomos në Amerikën Veriore dhe në Europë. Teksa fuqitë në zhvillim po përpiqen kryesisht të përshtasin pozicionet e tyre strategjikë sipas aspiratave dhe interesave të tyre kombëtare, ata nuk janë në gjendje, ose nuk janë të aftë të artikulojnë idetë dhe rregullat mbi të cilët duhet të ngrihet një rend i ri ndërkombëtar.

Për shembull, si do të ishte një formulë kineze apo indiane për një rend të ri global? (Pas ngjarjeve të fundit në Ukrainë, ndoshta është e këshillueshme të mos pyesi shumë për pikëpamjet e Rusisë). Perëndimi i vjetër transatlantik duket i vetmuar në këtë drejtim, dhe si pasojë mbetet i domosdoshëm për ruajtjen e stabilitetit global.

Megjithatë, shpeshtësia e krizave ka rizgjuar edhe në vendet perëndimorë, një konflikt të vjetër themelor mes idealizmit dhe realizmit, apo një politike të jashtme të bazuar tek vlerat dhe një politike të jashtme të bazuar tek interesi. Ndonëse ka qenë prej kohësh e qartë se politikat perëndimore bazohen tek të dyja, kontrasti, sado artificial, është tashmë sërish në qendër të vëmendjes.

Kriza në Irak, dhe dhuna e tmerrshme e Shtetit Islamik (IS) në Siri, është kryesisht pasojë e mosndërhyrjes së perëndimorëve në luftën civile të Sirisë. “Realistët” e politikës së jashtme kundërshtuan një ndërhyrje “humanitare” sipas tyre idealiste. Rezultatet janë tashmë të qartë: një fatkeqësi humanitare dhe një sfidë e rëndë për Lindjen e Mesme arabe, siç e kemi njohur në shekullin e fundit.

Debati në Europë për armatosjen e kurdëve duket i çuditshëm, po të kesh parasysh situatën në Irak. Para syve tanë, IS po kërcënon të vrasë apo skllavërojë të gjithë pjesëtarët e pakicave fetare apo etnike që nuk konvertohen menjëherë në Islam. Me gjithë botën që rri e vështron IS-in që kërcënon me gjenocid, është detyrë morale që të veprojmë. Pyetjet se çfarë ndodh pas përfundimit të luftimeve me armët që u janë dhënë kurdëve, janë të një rëndësie dytësore.

Në terma të realpolitikës, ky argument forcohet prej faktir që ushtria kombëtare e Irakut nuk është aspak në gjendje të mposhtë IS-in, ndërkohë që militantët kurdë munden – por vetëm nëse pajisen me armë moderne. Një fitore për IS-in në Irakun verior, apo qoftë edhe marrja e Erbilit, kryeqytetit i Qeverisë Rajonale Kurde, do të shkaktonte jo vetëm një fatkeqësi humanitare të pashoqe; mbi të gjitha, do të paraqiste një rrezik shumë të madh në Lindjen e Mesme në përgjithësi dhe për paqen globale.

Kështu, lidhja mes vlerave dhe interesave është e dukshme dhe e bën të pakuptimtë konfliktin për parimet themelorë të politikës së jashtme. Kjo është veçanërisht e vërtetë për Bashkimin Europian. Një Lindje e Mesme, me një shtet terrorist brutal në qendër të saj do të ishte një rrezik i drejtpërdrejtë për sigurinë e Europës fqinjë. Atëherë, përse të mos ndihmojmë ata në Irak janë të gatshëm dhe në gjendje t’i kundërvihen këtij rreziku?

Por, nëse Perëndimi merr përgjegjësinë për ruajtjen e rendit global, a nuk do të ishte ai i mbingarkuar, duke parë numrin dhe nayrën e krizave me të cilat përballet? Shumica e këtyre betejave nuk janë përplasje mes shteteve; janë konflikte asimetrikë, për të cilët shoqëritë perëndimore – përfshirë edhe SHBA – nuk janë të gatshëm. Këta konflikte acarohen më tej edhe prej mizorisë që karakterizon luftërat fetare – pikërisht si ato që ndodhën në Europë në shekujt 16 dhe 17. Pra, është e vërtetë që Perëndimi rrezikon të mbingarkohet shumë.

Por, cila është alternativa, përveç përshpejtimit të kaosit, shfaqjes si kërpudha të rreziqeve për sigurinë, dhe fatkeqësive humanitare në seri? Për Perëndimin – dhe pikë së pari për Europë – kjo dilemë nuk mund të shmanget.

Krizat e akumuluara sot, bashkë me lodhjen strategjike të Amerikës, po e detyrojnë Europën të përcaktojë se çfarë roli do të luajë në të ardhmen e stabilitetit perëndimor dhe global. Nëse SHBA nuk mund të mbajë më barrën e Pax Americana-s, Europa duhet të bëjë më shumë për sigurinë kolektive. Por Europa nuk mund të marrë më shumë përgjegjësi për rendin dhe stabilitetin global, nëse nuk bashkohet politikisht. Fatkeqësisht, shumë udhëheqës europianënuk munden, dhe nuk do ta kuptojnë këtë gjë./Project Syndicate/

PERSHTATUR NE SHQIP NGA BOTA.AL

…read more

Sulltan Rexhepi

Imer_Mushkolaj_990815

Nga Imer Mushkolaj

Kur më 28 gusht Rexhep Taip Erdogan do të marrë postin e presidentit të Turqisë, për shumëkë ky akt do të jetë një “déjà vu”. Ai vetëm do të ndërrojë karrigen dhe do të synojë të qeverisë i pamposhtur, si deri më tash.

Për 12 vjet në pushtet, Erdogan me Partinë e tij për Drejtësi dhe Zhvillim (AKP) ka fituar nëntë palë zgjedhje radhazi, për nivele të ndryshme të pushtetit. Para më pak se tri javësh, kur iu drejtua simpatizantëve të vet me rastin e fitores në zgjedhjet presidenciale, ai tha se do të jetë president i të gjithëve dhe se Turqia po hyn në një fazë të pajtimit të shoqërisë. Por, a mund të merret kjo si e vërtetë? Bazuar në qeverisjen dhe veprimet e tij të deritashme, vështirë të thuhet.

Të paktën gjatë viteve të fundit, ishte vetë Erdogan ai i cili kontribuoi që ndarjet ekzistuese në shoqërinë turke të thellohen edhe më shumë. Gjatë fushatës parazgjedhore ai nuk ngurroi që kundërshtarët politikë t’i diskreditojë publikisht, madje me kualifikime shoveniste e raciste, duke përfaqësuar politikën e llojit “ai që nuk është me ne, është kundër nesh”. Në të njëjtën kohë, premtim parazgjedhor e kishte “Turqinë e re”.

Është ironik fakti se si dikush, i cili hap pas hapi plotësisht është larguar nga trashëgimia e Ataturkut – Turqisë sekulare dhe i cili gjatë gjithë karrierës politike angazhohet për riislamizim të vendit, mund të bëhet një president që përfaqëson unitetin e popullit. Kështu që, fjalimi i tij me rastin e fitores tingëllon vetëm si “zbutje” e çastit e një lideri gjithnjë e më shumë arrogant.

Qeverisja me dorë të hekurt nga Erdogan dhe qasja ndaj lirisë së shprehjes e ka sjellë Turqinë në shënjestër të kritikave nga organizata të ndryshme ndërkombëtare. Komisioni Europian e ka kritikuar vendin për qëndrim jokorrekt ndaj disidentëve dhe dështimin për të mbrojtur të drejtat fundamentale, si liria e shprehjes dhe e tubimit. Në një raport të KE’së thuhet se Turqia nuk mund të ecë përpara vetëm më fuqinë e shumicës, por se edhe pakicat duhet të përfshihen në proceset në vend. Raporti kritikon edhe kornizën ligjore të vendit dhe sistemin gjyqësor.

Këto dhe të tjera kritika nuk i kanë bërë fort përshtypje Erdoganit. E rëndësishme për të ka qenë që të qeveris me dorë të hekurt. Dhe ia ka dalë. Si një sulltan.

* * *

Për ta pasuar në postin e kryeministrit, Erdogan zgjodhi Ahmet Davutoglunë, një politikan aspiratat neootomane të të cilit nuk konsiderohen vlerë e duhur për postin që do të mbajë.

Me zgjedhjen e Erdoganit president, pushteti i vërtetë tash bartet në pallatin presidencial. Por, ai pritet të ballafaqohet me sfida të tjera, në qoftë se dëshiron të zbatojë deri në fund planin e tij.

Së pari, ai duhet që sistemin politik të Turqisë ta përshtatë me dëshirën dhe vullnetin e tij dhe nga një demokraci parlamentare ta kthejë në sistem presidencial, sipas shembullit të Francës apo SHBA-ve. Për ta arritur këtë duhet ndryshuar kushtetutën, për ç’gjë nevojiten dy të tretat e parlamentit. Këtë shumicë parlamentare, partia e tij AKP nuk e ka. Mbetet të shihet se si do të veprojë në këtë rast.

Së dyti, duhet pritur për të parë se cilat janë ambiciet e ish presidentit Abdullah Gul, i cili menjëherë ka filluar të aktivizohet në parti, pas largimit nga posti. Shumë më i qetë dhe jo radikal si pasardhësi i tij, ai është parë një kohë të gjatë si i vetmi që mund t’i bëjë ballë fuqisë së Erdoganit, por në fund vendosi të heq dorë nga përplasja direkte me të. Mbetet të shihet nëse Gul tash kur është liruar nga funksioni më i lartë, por i dobët politikisht, shtetëror do të pozicionohet si opozitë brendapartiake e presidentit të ri.

Në fjalimin e tij pas fitores në zgjedhje, Erdogan anjëherë nuk e përmendi emrin e Gulit. Kjo shihet si një uverturë në një fazë të re rivaliteti mes tyre. Ndonëse fitorja e Erdoganit në zgjedhje ishte çëshje rutinore, e tillë ka mundësi të mos jetë qeverisja e tij.

* * *

Rexhep Taip Erdogani e ka shfrytëzuar religjionin të shoqëruar me para të mëdha dhe biznese miliardëshe për të shtrirë ndikimin e tij kudo në Ballkan ku ka myslimanë. Në Kosovë, ai njihet si “vëlla” i Hashim Thaçit dhe ia ka dalë t’i fusë në dorë dy asete strategjike të vendit.

Po ashtu, ish-qeveria e tij ka bërë çmos që të ndryshojë tekstet e historisë dhe të ndërhyjë edhe në trashëgimi kulturore, krejt me logjikën e një “ripushtimi” të butë e “demokratik”.

E sa për sundimin e demokracisë dhe pushtet demokratik, Erdogani nuk është shembulli i duhur për t’u kopjuar, pavarësisht se Hashim Thaçi mund ta ketë lakmuar dhe mund të ketë zbatuar diçka nga “shkolla” e tij dhe të tjerë mund të ëndërrojnë e besojnë se një ditë sulltani i ri mund ta qeveris krejt rajonin.

Por koha e sulltanëve ka marrë fund, ndonëse aspiratat hegjemoniste janë kthyer sërish në agjendë. Kosovës i nevojitet partneritet, e jo vazalitet.

…read more

FOTOT/ Qyteti i femrave u bën një ftesë beqarëve

Një qytet në Brazil, i populluar vetëm nga femra, u ka bërë një ftesë beqarëve që të hedhin sytë andej.Më shumë se 600 femra jetojnë në qytetin Noiva do Cordeir, në juglindje të Brazilit.Dhe shumica e tyre janë mes 20 dhe 35 vjeç.Por kujdes, të gjithë ata që duan të shkojnë në qytet, duhet të jetojnë në një botë femrash.Kjo do të thotë se femrat vendosin për gjithçka, që nga feja e deri tek punët e përditshme.Disa nga gratë në këtë qytet janë të martuara dhe kanë familje, por burrat dhe djemtë mbi 18 vjeç punojnë larg shtëpisë dhe kthehen ndonjëherë në fundjavë.Rosalee Fernandez thotë se qyteti është më i bukur, më i organizuar dhe më në harm… …read more

Persida Asllani emërohet drejtore e Bibliotekës Kombëtare në vend të Plasarit

Persida-Asllani_ZIP-640x340

Persida Asllani zëvendëson Aurel Plasarin në krye të Bibliotekës Kombëtare.

Asllani vjen nga bota e letërsisë dhe është profesore e asociuar.

Aurel Plasari mbante prej vitesh detyrën e Drejtorit të Bibliotekës.

Vendimi u mor në mbledhjen e radhës së qeverisë dhe mban firmën e zv/kryeministrit Niko Peleshi, pasi kryeministri Rama dhe ministrat Bushati dhe Ahmetaj ndodhen në Gjermani.

…read more

Kush i jep “licencat” për pyjet e drogës në Shqipëri

patozi

Nga Astrit Patozi

Aksioni antikanabis i policise ne Dukagjin, me shume se u ka prishur terezine disa bandave ne veri te vendit, po sherben per te na treguar permasat e frikshme qe ka marre fenomeni i kultivimit te bimeve narkotike ne Shqiperi. Tani qe numri i rrenjeve te kanabisit ne vetem 3 dite ne Dukagjin po i afrohet gjithe sasise se bimeve te droges, qe u shkaterruan ne Lazarat, eshte fare e lehte per te kuptuar se fshati i njohur i Jugut vetem famen ka pasur me shume se te tjeret. Eshte nje misherim i plote i shprehjes te gjithe thone “ujku, ujku, por cakalli ben kerdine”. Por me e keqja eshte se “cakejte” nuk jane vetem ne Dukagjin.

Ka te dhena te besueshme per nje vershim te mbjelljeve te bimeve te droges ne te kater anet e vendit, sigurisht, jo ne ane te rrugeve kryesore. Dhe pyetja e pare qe te vjen ndermend eshte se ku e gjejne kete frymezim keta njerez, nderkohe qe qeveria ende mburret me aksionin e paradokohshem te policise ne Lazarat, por ende nuk kam pare ndonje perfaqesues politik te mazhorances te thote ndonje fjae inkurajuese per forcat e rendit ne Dukagjin, ndonese ketu ata u qelluan edhe me arme.

Kam bindjen se gjithe ky shperthim droge ne cdo cep te Shqiperise nuk eshte nje dalldi popullore, sepse te njejtet njerez kane jetuar edhe para nje viti, edhe para dhjete vjetesh ne ato vise. Por me shume duket si nje shkelje syri e pushtetit ose thene ndryshe kultivim me lejen e “te medhenjve”, dhe kjo i shpjegon te gjitha. Ndaj edhe policia ngjason sot me INUK-un, i cili diku cohet per te prishur, ndersa vetem pak metra me tutje vazhdojne e hedhin shtat ngrehinat e paligjshme.

Por kjo natyrisht qe nuk do te thote se ne Dukagjin apo edhe ne Lazarat duhet te ndjehen “te persekutuar”, ngaqe nuk jane te vetmit ne Shqiperi qe merren me kete lloj biznesi dhe kjo t’i “trimeroje” aq shume, sa te qellojne edhe mbi ruajtesit e rendit. Kushdo qe ngre doren kunder policise, duhet te marre pergjigjen e merituar, aq me teper kur gjithcka ndodh ne kushtet e mbivendosjes se krimit.

Ndaj sot me shume se kurdohere tjeter kjo qeveri duhet te jape shpjegime se si ka mundesi qe nen hijen e saj kultivimi i droges ka marre permasat e nje epidemie kombetare dhe se Lazarati dhe Dukagjini jane vetem maja e ketij ajsbergu. Shqiptaret e shumte qe jetojne me pune te ndershme ne kete vend duhet te dine se kush jane “te fortet” e pushtetit, te cilet japin “licenca”, per pyllezimin me droge te feudeve te tyre, sepse tani besoj nuk pi me uje justifikimi qe jane mbjellur ne kohen e Berishes.

Por mbi te gjitha kjo qeveri duhet te shpjegoje edhe pse ka nje trajtim te diferencuar te aksioneve ne Lazarat dhe Dukagjin, a thua se nuk jane dy treva te te njetit shtet. Ne Lazarat nuk mbeti socialist pa u krenuar per qeverine e tij, ndersa tani jo vetem nuk po mburret kush, po nuk po guxon njeri as t’u thote ndonje fjale te mire policeve, qe po rrezikojne jeten ne krye te detyres. Qeveria duhet te tregoje sot qetesine e kujt “te forti” me pushtet ka prishur ne Dukagjin, dhe pastaj ta marre me radhe gjithe vendin, kudo ku eshte mbjellur dhe po mbillet droge me lejen e pashkruar te pushtetit.

Kam frike, se kjo qeveri nuk do te beje dot as te paren, dhe as te dyten. Sepse, sipas meje, ata qe japin licenca per kultivimin e kanabisit, e kane pasur gjithmone me pashe lejen e qeverise

…read more

10 shprehjet më të bukura të Nënë Terezës

Thëniet e Nënë Terezës janë fjalë të urta me përmbajtje të shenjtë. Emri, zëri dhe fjalët e saj dëgjohen çdo ditë, kudo në botë.Mësimet dhe porositë e Nënë Terezës janë një testament i ri për njerëzimin. Me rastin e 104-vjetorit në Nënë Terezës, ne po ju sjellim disa nga shprehjet më frymëzuese dhe prekëse të saj.1.Folu butësisht njerëzve! Tregoje mirësinë në fytyre, në sy, në buzëqeshjen tënde, në ngrohtësinë e buzëqeshjes tënde, gjithnjë të kesh buzëqeshje gazmore! Jep jo vetëm kujdesin, por edhe zemrën!2.Ne s’mund të bëjmë dot gjëra të mëdha, vetëm gjëra të vogla me dashuri të madhe.3.Nuk ka rëndësi sa shumë jemi të angazhuar të bëjmë, por… …read more